Mieszko I

Mieszko nie odważył się nigdy wejść w kożuchu do domu, w którym wiedział, że znajduje się Hodo, ani siedzieć gdy on się podniósł z miejsca.
Kronika Thietmara
rodzice ⇒ drzewo genealogiczne
Siemomysł, legendarny książę Polannieznana z imienia
  • bałamutna XVI-wieczna czeska kronika Wacława Hajki podaje, iż nazywała się Gorka
życiepanowanie
ok.935 - 25 V 992ok.960 - 992
małżeństwa (konkubinaty)
  1. przed 965: 7 żon pogańskich
    • informację o tym, że Mieszko wedle swego zwyczaju siedmiu żon zażywał podaje wyłącznie tzw. Gall Anonim i nie można przyjąć jej jako pewnik
  2. OO965 - 977: Dobrawa (Dąbrówka), córka Bolesława I Srogiego, księcia czeskiego
  3. OOok.979/80 - 992: Oda, córka Dytryka, margrabiego Marchii Północnej
potomstwo ⇒ drzewo genealogiczne
  1. Bolesław (966/67 - 17 VI 1025)
    córka (968/77 - po 980 ?)
    • pochodzenie niepewne; Legenda o Św. Wojciechu spisana na przełomie XII i XIII wieku wspomina o wizycie przyszłego świętego na Pomorzu, gdzie ze czcią został przyjęty przez księcia tego kraju. Święty Wojciech zresztą już wcześniej ochrzcił owego księcia w Polsce, dokąd przybył on sam starając się o rękę córki księcia polskiego, której on dać mu nie chciał za żonę, zanim nie został tam obmyty wodą chrztu świętego; niektórzy badacze kwestionują prawdziwość tego zapisu - istnieją również teorie, iż była to córka Siemomysła albo Bolesława Chrobrego
    Świętosława (Sygryda) (968/72 - po 3 II 1014)
  2. Mieszko (979/84 - po 25 V 992)
    Świętopełk (979/85 - przed 25 V 992 ?)
    Lambert (980/90 - po 25 V 992)

ok. 960

-Władzę w państwie Polan przejmuje Mieszko.
-Wzniesienie nowych umocnień wokół głównych grodów Polan w Wielkopolsce.

przed 963/965

Tak więc komes Gero dobrze pamiętając przysięgi Wichmana, gdy widział że został on oskarżony odesłał go do barbarzyńców od których go [przedtem] odebrał. Przez nich chętnie przyjęty, natarł w częstych walkach na dalej w głębi mieszkających barbarzyńców. Króla Mieszka, którego władzy podlegali [niegdyś] Słowianie, zwani Licikaviki, dwukrotnie pokonał, zabił jego brata, wielki łup od niego wymusił. - Dzieje saskie Widukinda z Korbei
-Utrata władzta nad ziemiami plemienia Licikaviki (odłam Łużyczan? Lubuszanie?).

963/965

Tak więc komes Gero dobrze pamiętając przysięgi Wichmana, gdy widział że został on oskarżony odesłał go do barbarzyńców od których go [przedtem] odebrał. Przez nich chętnie przyjęty, natarł w częstych walkach na dalej w głębi mieszkających barbarzyńców. Króla Mieszka, którego władzy podlegali [niegdyś] Słowianie, zwani Licikaviki, dwukrotnie pokonał, zabił jego brata, wielki łup od niego wymusił. W tym samym czasie komes Gero potężnie zwyciężył Słowian, zwanych Łużyczanami i przymusił ich do pełnej niewoli, jakkolwiek sam odniósł ciężką ranę, stracił bratanka, męża najlepszego, oraz innych bardzo licznych szlachetnych mężów. - Dzieje saskie Widukinda z Korbei
-Klęski w walkach z Wieletami współdziałającymi z saskim banitą Wichmanem.
Margrabia Marchii Wschodniej Gero podporządkował zwierzchnictwu cesarza Łużyczan, Słupian, a także Mieszka wraz z jego poddanymi. [...]
[Mieszko] był wierny cesarzowi i płacił trybut aż po rzekę Wartę. - Kronika Thietmara
-Wskutek porozumienia (być może zawartego po przegranej wojnie) z Geronem, margrabią Marchii Wschodniej Mieszko uznaje się trybutariuszem Cesarstwa w stosunku do części ziem (aż po rzekę Wartę) (?).

965

W czeskiej krainie pojął on za żonę szlachetną siostrę Bolesława Starszego, która okazała się w rzeczywistości taką, jak brzmiało jej imię. - Kronika Thietmara
-Małżeństwo z Dobrawą (Dąbrówką), córką księcia Czech, Bolesława I Srogiego.

966

Mieszko książę Polski przyjmuje chrzest. - Rocznik kapituły krakowskiej
-(14 IV ?) Mieszko przyjmuje chrzest w obrządku rzymskim.

967

Zasłyszawszy zaś Wichman, że miasto [pr. Starigrad, główny ośrodek słowiańskiego plemienia Wagrów - przyp. wł.] jest wzięte, a towarzysze broni pobici, zwrócił się ponownie na wschód, zanurzył się wśród Słowian. I układał się ze Słowianami, którzy nazywają się Wolinianami, w jaki sposób by mogli gnębić wojną Mieszka, przyjaciela cesarskiego; co dla tamtego nie było tajemnicą. I ów [Mieszko] posłał do Bolesława, króla czeskiego - był bowiem jego zięciem - i otrzymał od niego dwa hufce konnicy. I gdy Wichman wyprowadził przeciw niemu wojsko, najpierw [Mieszko] nasłał na niego piechotę. A gdy ci na polecenie swego księcia z wolna uciekali przed Wichmanem, został on dość daleko odciągnięty od obozu, wtedy nasławszy na niego od tyłu konnicę, na dany znak wezwał uciekających do przeciwnatarcia na wroga.
Gdy tak z naprzeciwka i od tyłu nań napierano, spróbował Wichman się wycofać. Posądzony jednak przez towarzyszy o niegodziwość, jako że sam przecie namówił ich do walki, iż mógłby, zawierzając koniowi, łatwo uciec, gdyby zaszła potrzeba, przymuszony zsiadł z konia i pieszo razem z towarzyszami wdał się w bitwę. I tego dnia mężnie walcząc, bronił się orężem. Wyczerpany postem i długą drogą, jaką przebył przez całą noc z bronią, już nad ranem dobił do jakiegoś zabudowania wraz z garstką towarzyszy. Przedniejsi zaś z wrogów, gdy go odnaleźli, po broni poznali, że mają przed sobą męża wybitnego. Wypytawszy przez nich, kim jest, wyznał, że jest Wichmanem. Ci wezwali go do złożenia broni i zaklinali się, że go całego odstawią swojemu księciu i to u niego wyjednają, aby go nietkniętego odstawił cesarzowi. Ów jednak, choć doprowadzony do ostateczności i baczny na swe starodawne szlachectwo i męstwo, wzgardził podać takim dłoń, prosił jednak, aby donieśli o nim Mieszkowi: przed nim chce złożyć broń, jemu podać rękę. W czasie, gdy ci podążyli do Mieszka, otoczył go niezliczony tłum i ostro go zaatakował. On zaś, choć wyczerpany, powaliwszy wielu z nich, wyciągnął wreszcie miecz i przekazał go przedniejszemu z wrogów z tymi słowami: "Weź - powiada - ten miecz i zanieś panu twemu, niech go trzyma na znak zwycięstwa i niech go przekaże przyjacielowi, cesarzowi, aby, dowiedziawszy się o tym, mógł natrząsać się z poległego przeciwnika lub raczej opłakiwać powinowatego." I to rzekłszy, zwrócony ku wschodowi, tak jak potrafił błagał Pana w ojczystym języku i duszę przepełnioną wielu błędami i udrękami wyzionął na łono Stwórcy wszechrzeczy.
Taki był koniec Wichmana, taki wszystkich prawie, którzy podnieśli broń na cesarza, ojca twego [tj. Matyldy, córki Ottona I - przyp. wł.] - Dzieje saskie Widukinda z Korbei
-(21-22 IX) Zwycięstwo nad Wichmanem i Wolinianami.

ok. 967/972

-Walki z Wolinianami o ujście Odry.

968

Roku Pańskiego 968 ordynowany jest pierwszy biskup w Polsce [...] - Spominki gnieźnieńskie
-Biskup Jordan zostaje pierwszym biskupem w Polsce (prawodopodobnie było to biskupstwo misyjne - zapewne z siedzibą w Poznaniu - zależne bezpośrednio od Stolicy Apostolskiej).

ok. 970

-Początki polskiego rocznikarstwa.

972

Tymczasem dostojny margrabia Hodo, zebrawszy wojsko, napadł z nim na Mieszka, który był wierny cesarzowi i płacił trybut aż po rzekę Wartę. Na pomoc margrabiemu pospieszył wraz ze swoimi tylko mój ojciec, graf Zygfryd, podówczas młodzieniec i jeszcze nieżonaty. Kiedy w dzień Św. Jana Chrzciciela starli się z Mieszkiem, odnieśli zrazu zwycięstwo, lecz potem w miejscowości zwanej Cidini brat jego Cidebur zadał im klęskę kładąc trupem wszystkich najlepszych rycerzy z wyjątkiem wspomnianych grafów. Cesarz poruszony do żywego wieścią o tej klęsce, wysłał czym prędzej gońców, nakazując Hodonowi i Mieszkowi, aby pod rygorem utraty jego łaski zachowali pokój do czasu, gdy przybędzie na miejsce i osobiście zbada sprawę. - Kronika Thietmara
---
Prowadzono wojnę z Polanami; książę ich, Mieszko, zwyciężył podstępem; upokorzona pycha Teutonów musiała ziemię lizać, wojowniczy margrabia Hodo z poszarpanymi proporcami rzucił się do ucieczki. - Żywot Św. Wojciecha Brunona z Kwerfurtu
-Najazd margrabiego Marchii Wschodniej, Hodona i Zygfryda z Walbeck na ziemie Mieszka I.

973

Miszego, książę polański, nastraszony, przysłał syna jako zakładnika. - Roczniki altajskie
-(23 III) Zjazd w Kwedlinburgu.-(7 V) Śmierć cesarza Ottona I.

974

Książę Bawarów, Henryk i Abraham, biskup z Freisingen, weszli w spisek z [książętami] Bolesławem [II czeskim] i Mieszkiem, jakim sposobem zniszczyliby cesarzowi jego państwo [...] - Roczniki altajskie
-Układ z księciem bawarskim Henrykiem Kłótnikiem, biskupem Fryzyngi Abrahamem oraz Bolesławem II czeskim.

977

Zmarła Dąbrówka, która ponieważ była nad miarę bezwstydna, kiedy poślubiała księcia polskiego będąc już kobietą podeszłego wieku, zdjęła ze swej głowy zawój i nałożyła panieński wianek, co było wielkim głupstwem tej kobiety. - Kronika Czechów Kosmasa z Pragi
-Śmierć Dobrawy.

979

Albowiem cesarz oddalony od granic swego państwa przebywał wśród Słowian, których poszedł zwalczać [...] Już zaiste przy zapadających krótkością dniach i zimowych śnieżycach, cesarz, powściągnąwszy dłoń od wojny, wrócił do Pöhlde, własnej siedziby, na Nowy Rok. - Dzieje biskupów kambryjskich
-(XI-XII) Wyprawa cesarza Ottona II przeciwko Słowianom (prawdopodobnie na Polskę).

ok. 979

Kiedy matka Bolesława umarła, jego ojciec poślubił bez zezwolenia Kościoła mniszkę z klasztoru Kalbe, która była córką margrabiego Teodoryka. Oda - było jej imię i wielką była jej przewina. Albowiem wzgardziła Boskim oblubieńcem dając pierwszeństwo przed nim człowiekowi wojny, co spotkało się z potępieniem ze strony wszystkich dostojników Kościoła, a w szczególności jej czcigodnego biskupa Hildiwarda. Z uwagi jednak na dobro ojczyzny i konieczność zapewnienia jej pokoju nie przyszło z tego powodu do zerwania stosunków, lecz znaleziono właściwy sposób przywrócenia zgody. Albowiem dzięki Odzie powiększył się zastęp wyznawców Chrystusa, powróciło do ojczyzny wielu jeńców, zdjęto skutym okowy, otwarto bramy więzień przestępcom. - Kronika Thietmara
-Małżeństwo z Odą, córką margrabiego Marchii Północnej, Dytryka.

981

Poszedł Włodzimierz ku Lachom i zajął grody ich: Przemyśl, Czerwień i inne grody, które do dziś dnia są pod Rusią. - Powieść Minionych Lat
-Zajęcie Grodów Czerwieńskich przez księcia kijowskiego Włodzimierza Wielkiego.

983

-(7 XII) Śmierć Ottona II.

984

Przybyli tam także wśród wielu innych książąt Mieszko, Mściwój [obodrycki] i Bolesław [II czeski] i przyrzekli mu [Henrykowi] pod przysięgą poparcie jako królowi i władcy. - Kronika Thietmara
-(28 III) Układ z Henrykiem Kłótnikiem w Kwedlinburgu.

985

W tym roku Sasi najechali Słowiańszczyznę [Połabską], a przyszedł im z pomocą Mieszko z wielkim wojskiem; pustoszyli oni całą tę ziemię pożarami i rzezią. - Roczniki hildesheimskie
-Mieszko przyłącza się do saskiej wyprawy na Słowian połabskich.
Król Szwedów, Eryk, zawarł sojusz z przepotężnym królem Polan, Bolesławem [raczej Mieszkiem - przyp. wł.]. Bolesław dał Erykowi [za żonę] córkę lub siostrę. Dzięki temu sojuszowi Duńczycy do cna zostali pobici przez Słowian i Szwedów - Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum Adama z Bremy
-Układ sojuszniczy z królem Szwecji Erykiem Zwycięskim (wzmocniony poprzez małżeństwo córki Świętosławy z Erykiem).

986

986. Otton król wówczas jeszcze chłopczyk wkroczył do Sławii z wielkim wojskiem Sasów, a tam przybył do niego Mieszko z niezmierną mnogością [wojska], i ofiarował mu wielbłąda i niezmiernie wiele darów, a sam także poddał się jego władzy; ci razem ciągnąc spustoszyli całą tę ziemię ogniem i wielkim wyludnieniem. - Roczniki kwedlinburskie
---
Najbliższe Święta Wielkanocne obchodził król w Kwedlinburgu [...] Przybyli tu także Bolesław [II czeski] i Mieszko razem z orszakiem i kiedy wszystko jak należy załatwili, odjechali z bogatymi darami. W owych dniach Mieszko podporządkował się królowi i wśród wielu innych darów ofiarował mu wielbłąda, następnie towarzyszył mu w dwóch wyprawach wojennych. - Kronika Thietmara
-Spotkanie z cesarzem Ottonem III (na terenie Słowiańszczyzny albo w Kwedlinburgu).

987/990

Albowiem polski książę Mieszko, nad którego nie było podstępniejszego człowieka, wnet zabrał podstępem miasto Kraków, zabiwszy mieczem wszystkich Czechów, których tam znalazł. - Kronika Czechów Kosmasa z Pragi
-Mieszko odrywa zbrojnie od Czech tereny późniejszej Małopolski (z Krakowem).

988-990

W tym czasie [990 roku - przyp. wł.] Mieszko i Bolesław popadli w spór i wielce na się wzajem nastawali. Bolesław przyzwał na pomoc Luciców, którzy zawsze byli wierni zarówno jemu jak jego przodkom, Mieszko zaś zwrócił się o pomoc do rzeczonej cesarzowej [Teofano - przy. wł.]. - Kronika Thietmara
---
W tym samym roku [990 - przyp. wł.] również Niemcza została stracona. - kronika Mnicha Sazawskiego
-Wojna z Czechami.

991

-(IV) Spotkanie z Ottonem III w Kwedlinburgu.
Król Otto z wielkim wojskiem Sasów i przy wsparciu [wojsk] Mieszka, obległ Brennę i zwyciężył. - Roczniki hildesheimskie
-(IX) Udział w niemieckiej wyprawie przeciw Stodoranom.

ok. 991

-Wydanie aktu Dagome Iudex.

992

Mieszko, sędziwy już wiekiem i gorączką zmożony, przeniósł się z tego miejsca wygnania do wiekuistej ojczyzny, pozostawiając swoje państwo do podziału między kilku książąt. - Kronika Thietmara
-(25 V) Śmierć Mieszka I.
źródła:literatura:ilustracje:
POCZET.COM (treść i kod strony) jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa-Użycie niekomercyjne-Bez utworów zależnych 3.0 Polska.
Serwis wpisany został do rejestru dzienników i czasopism prowadzonego przez Sąd Okręgowy w Katowicach pod poz. Pr 2428.
partnerzy: ApisVideoHistoriaJęzyk niemieckiJęzyk francuskiBiologiaWiedza o społeczeństwieDrukarniaŻegluga śródlądowaWydawnictwo AVALON