dane tablicowe ⇒ tabeletytularni władcy Polski

tytularni władcy Polski

władcaokresokoliczności, uwagi
Wratysław II, król czeskiIV 1085 (?)-
?
Zgodnie z relacją czeskiego kronikarza Kosmasa z Pragi, cesarz Henryk IV ogłosił na synodzie w Moguncji [kwiecień 1085; Kosmas podaje iż było to w roku 1086] Wratysława II królem Czech i Polski; koronacja nastąpiła w Pradze 15 czerwca tego samego roku. Poza Kosmasem polski tytuł królewski Wratysława II nie pojawia się w żadnym źródle. Brak dowodów (dokumenty, pieczęcie, numizmaty), by tytułował się w ten sposób sam zainteresowany, dlatego też wydaje się, iż jest to pomyłka kronikarza. Wynika być może z lektury listów arcybiskupa mogunckiego Wezilona do antypapieża Klemensa III i Wratysława II, w których używana jest tytulatura Rex Boloniorum (król polski) - pominięcie tytułu czeskiego (Rex Bohemorum) sugeruje, iż nie jest to działanie celowe, lecz kancelaria arcybiskupa popełniła błąd.
Henryk III głogowski16 VIII 1301-
9 XII 1309
Henryk III głogowski użył tytulatury Dziedzica Królestwa Polskiego (Heres Regni Polonie) po raz pierwszy w dokumencie z 16 sierpnia 1301 roku, a potem także na swojej pieczęci majestatycznej (przyłożonej po raz pierwszy do dokumentu z 26 sierpnia 1306 roku). Dziedzicem Królestwa Polskiego tytułował się aż do swej śmierci.
Wacław III czeski21 VI 1305-
4 VIII 1306
Wacław III Przemyślida zaczął używać tytulatury króla (wielko)polskiego i czeskiego po śmierci ojca Wacława II czeskiego (po 25 czerwca 1305 roku), pomimo iż nie został nigdy koronowany. W dokumencie z dnia 2 lipca 1306 roku Wacław tytułuje się jako rex Bohemie et Polonie dux Cracovie et Sandomerie (król Czech i [Wielko]Polski książę Krakowa i Sandomierza). Królem (wielko)polskim i czeskim tytułował się aż do swej śmierci.
Bolesław III Rozrzutny6 IX 1306Bolesław III Rozrzutny użył tytulatury Dziedzica Królestwa Polskiego (Heres Regni Polonie) w dokumencie z 3 września 1306 roku, w którym nadał wieś Tyniec mieszkańcom Kalisza.
Henryk Karyncki, król czeski, książę Karyntii i KrainyVIII 1306-
X 1306,
15 VIII 1307-
VIII 1310
Henryk Karyncki zaczął używać tytulatury króla polskiego po śmierci Wacława III czeskiego (po 4 sierpnia 1306 roku), brata swej żony Anny. Jesienią 1306 roku zmuszony (przez Habsburgów) do wycofania się z Czech, powrócił dopiero po śmierci Rudolfa III Habsburga (po 3 lipca 1307 roku). 15 sierpnia 1307 roku Henryk został wybrany królem czeskim i ponownie zaczął używać tytulatury króla polskiego. Królem polskim tytułował się aż do sierpnia 1310, kiedy to został pozbawiony władzy na rzecz Jana Luksemburskiego.
Rudolf III Habsburg, król czeski16 X 1306-
3 VII 1307
Rudolf III Habsburg zaczął używać tytulatury króla polskiego po zawarciu małżeństwa z Ryksą Elżbietą, wdową po Wacławie II czeskim, córką Przemysła II (16 października 1306 roku). Królem polskim tytułował się aż do swej śmierci.
Henryk IV Wierny1309-
23 VI 1323
Henryk IV Wierny używał tytulatury Dziedzica Królestwa Polskiego (Heres Regni Polonie) w blisko połowie dokumentów wystawionych od śmierci ojca Henryka III głogowskiego (po 9 grudnia 1309 roku) do 1318 roku, w roku 1319 w co czwartym dokumencie, a potem tylko raz 23 czerwca 1323 roku (w piśmie do papieża Jana XXII).
Jan I Luksemburski, król czeski1 IX 1310-
12 XI 1335
Jan Luksemburski zaczął używać tytulatury króla polskiego po zawarciu małżeństwa z Elżbietą, córką Wacława II czeskiego (1 września 1310 roku). 24 sierpnia 1335 roku na zjeździe w Trenczynie Jan Luksemburski podpisał dokument, na mocy którego zaprzestał używania tytulatury polskiej, a 12 listopada 1335 roku na zjeździe w Wyszehradzie Kazimierz Wielki wykupił od niego wszelkie prawa do korony polskiej (za cenę 20000 kop groszy praskich).
Konrad I oleśnicki1312-
ok. 1321/23
Konrad I oleśnicki używał tytulatury Dziedzica Królestwa Polskiego (Heres Regni Polonie) m.in. na swojej pieczęci majestatycznej. Dziedzicem Królestwa Polskiego tytułował się oficjalnie do ok. 1321/23 roku, kiedy to został zmuszony (przez Władysława Łokietka) do jej zaniechania. Niemniej jednak tytulatura ta widnieje na pieczęci pieszej przywieszonej do dokumentu Konrada I z 1341 roku...
Bolesław oleśnicki1313-
1314
Bolesław oleśnicki używał tytulatury Dziedzica Królestwa Polskiego (Heres Regni Polonie) m.in. na swojej pieczęci pieszej. Po roku 1314 zaprzestał używania tytulatury.
Jan ścinawski1326-
po 25 XI 1330
Jan ścinawski w dokumentach użył tytulatury Dziedzica Królestwa Polskiego (Heres Regni Polonie) dwukrotnie: 25 listopada 1328 roku oraz 25 listopada 1330 roku (chociaż był wówczas lennikiem króla czeskiego); znana jest również pieczęć piesza tego księcia pojawiająca się w roku 1326, na otoku której widnieje następujący napis: +IOH'ES DI GRA HERES REGNI POLONIE DVX SLIE DNS STINAVIE (Jan z Bożej Łaski Dziedzic Królestwa Polskiego Książę Śląska Pan Ścinawy).
Przemko II, książę głogowski7 XI 1330Przemko II głogowski użył tytulatury Dziedzica Królestwa Polskiego (Heres Regni Polonie) tylko raz: na dokumencie z 7 listopada 1330 roku.
Henryk Walezy12 V 1575-
2 VIII 1589
Szlachta obradująca na zjeździe w Stężycy w maju 1575 roku podjęła decyzję o detronizacji Henryka. Pomimo tego królem polskim i wielkim księciem litewskim tytułował się aż do swej śmierci.
Maksymilian II Habsburg, cesarz rzymski, król czeski i węgierski22 V 1576-
12 X 1576
Ogłoszony królem (podczas wolnej elekcji) przez prymasa Jakuba Uchańskiego 12 grudnia 1575 roku, cesarz Maksymilian II Habsburg zaczął używać tytulatury króla polskiego i wielkiego księcia litewskiego po zaprzysiężeniu pactów conventów w kościele augustianów w Wiedniu (22 maja 1576 roku). Królem polskim i wielkim księciem litewskim tytułował się aż do swej śmierci.
Maksymilian Habsburg, arcyksiążę austriacki27 IX 1587-
5 V 1598
Wybrany królem (podczas wolnej elekcji) przez magnaterię, na czele z rodem Zborowskich, 22 sierpnia 1587 roku, arcyksiążę Maksymilian Habsburg zaczął używać tytulatury króla polskiego i wielkiego księcia litewskiego po zaprzysiężeniu pactów conventów w katedrze w Ołomuńcu (27 września 1587 roku). Królem polskim i wielkim księciem litewskim tytułował się do 5 maja 1598 roku, kiedy to został zmuszony do ostatecznej rezygnacji z praw do tronu polskiego.
Aleksander I Romanow, car rosyjski27 XI 1815-
1 XII 1825
Na mocy Aktu końcowego Kongresu Wiedeńskiego z 9 czerwca 1815 roku i oktrojowanej konstytucji Królestwa Polskiego (Kongresowego) z 27 listopada 1815 roku królem polskim miał być każdoczesny car rosyjski. Królem polskim Aleksander I Romanow tytułował się aż do swej śmierci.
Mikołaj I Romanow, car rosyjski26 XII 1825-
2 III 1855
Królem polskim Mikołaj I Romanow tytułował się od wstąpienia na tron rosyjski (26 grudnia 1825 roku); został koronowany na króla Polski 24 maja 1829 roku. Mikołaj I Romanow został zdetronizowany przez Sejm 25 stycznia 1831 roku (w czasie powstania listopadowego), jednak tytułował się królem polskim aż do swej śmierci.
Aleksander II Romanow,
Aleksander III Romanow,
Mikołaj II Romanow, carowie rosyjscy
1855-
15 III 1917
Od czasu detronizacji Mikołaja I Romanowa przez Sejm 25 stycznia 1831 roku (w czasie powstania listopadowego), carowie rosyjscy bezprawnie tytułowali się królami polskimi. Praw do tronu polskiego oficjalnie nie zrzekł żaden car, jednak po abdykacji Mikołaja II i obaleniu caratu (15 marca 1917), Rząd Tymczasowy pod przywództwem premiera Gieorgija Lwowa wydał 30 marca 1917 roku deklarację o uznaniu prawa Polski do niepodległości.
źródła:literatura:
POCZET.COM (treść i kod strony) jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa-Użycie niekomercyjne-Bez utworów zależnych 3.0 Polska.
Serwis wpisany został do rejestru dzienników i czasopism prowadzonego przez Sąd Okręgowy w Katowicach pod poz. Pr 2428.
partnerzy: ApisVideoŻegluga śródlądowaWydawnictwo AVALON
do góry